Na een maandenlange voorbereiding in weer en wind hadden we naar dit moment uitgekeken…

De 20 km van Brussel is en blijft de kers op de taart van alle Belgische loopwedstrijden.   Ongeveer 100 nationaliteiten liepen er dit jaar mee en ook enkele joggers uit Beveren…

 

Tussen de mannelijke exemplaren vinden we o.a. Rudi Van Der Aa, Wim Windey, Kurt Van Moeseke, Patrick Flos, Peter Valkenborg en ikzelf in de rangschikking terug. Van de vrouwen is het mij voorlopig een raadsel, maar Paul Florin zal de loopprestaties van de joggers zeker in kaart brengen.   Ik was reeds op zondagmorgen met mijn 2 loopmakkers Rudi en Kurt naar Brussel afgezakt.   Omdat we waren ingeschreven via Artsen Zonder Grenzen, konden wij verzamelen in een leuk ontmoetingscentrum. Alles lag voor ons klaar: het borstnummer, de chip, de knalrode T-shirt, maar vooral de koffiekoeken. Deze koeken werden Rudi zijn middageten. Hij had verkeerdelijk gelezen dat hij een koude schotel ging krijgen. Maar ik kan nu al verklappen dat deze koeken ons de nodige energie hebben gegeven. Gelukkig hadden wij onze vrouwen bij om onze borstnummers op de juiste plaats te hangen (juist onder de tepels - tegen het schuren) en om ons regelmatig te bevoorraden met slappe koffie. We hadden ze wel op voorhand ingepeperd dat ze ons niet zenuwachtiger mochten maken dan we al waren.

 

Toen we in de ontmoetingsruimte binnen kwamen, werden we ook verwelkomd door enkele universiteitsstudenten.  Wij werden vriendelijk verzocht om aan een loopexperiment mee te doen. Het was een studie naar het effect van vermoeidheid op onze voeten. We moesten dus over een loopband lopen voor en na de wedstrijd. Alle resultaten werd netjes in een computer geregistreerd. Omdat dit onderzoek in samenwerking met Jempi Wilssens gebeurde, is hij ons trouwens nog een trappist schuldig.

 

 

Een kippevelmoment was de groepsfoto met alle 500 lopers voor Artsen Zonder Grenzen. Ik kreeg nog meer vel toen ik zag dat ook VTM-bekenden in de groep stonden zoals Zohra, Katia Alens en Jef De Smedt. Onder politiebegeleiding stapten we met deze groep 3 km verder naar de startplaats in het Jubelpark. Het was heel fris en winderig weer, om te lopen ideaal, om te supporteren iets minder.

Voor het startschot om 15u werd de jaarlijks-terugkerende Bolero gespeeld en met een luide knal van de kanonnen kwam de massa van 30.000 lopers in beweging. Het parcours van Brussel is schitterend en afwisselend, maar is ook heel heftig.…De tunnels, de kronkels, de kasseien, en vooral de lange stijging na 17 km maken het loodzwaar. Maar de mensenmassa en de vele muziekgroepjes zorgden voor de nodige adrenaline en testosteron. Het is een heel dubbel emotioneel gevoel: je bent aan het afzien, maar tegelijkertijd ook aan het genieten. Zoals een huwelijk bijna.   Dit jaar had ik weer een leuke ingeving: mijn vrouw Miet zou een opvallend pakje met droge kledij klaar leggen in het Jubelpark, zodat ik geen kou zou hebben na de loopwedstrijd. Op dit pakje had ik in stift geschreven “ afblijven aub…dit is droge kledij”. Nu heeft waarschijnlijk de ontmijningsdienst van het leger mijn pakje onderzocht want het was geopend en doorsnuffeld. Maar gelukkig was het niet opgeblazen. Bij onze aankomst werden we overmand door een “Tom Dice”-gevoel en waren we dolgelukkig dat we heelhuids de eindmeet hadden bereikt.  

's Avonds zijn we nog iets lekkers gaan eten in den Amigo in Vrasene. Na een paar flesjes rode wijn waren we ervan overtuigd dat we zeker zo straf hebben gepresteerd als de eerste Burundees…

We waren ook van mening dat we nog een minuut beter konden lopen als we wat minder trappisten en wijn zouden drinken tijdens de week.  Maar we hebben beslist om gewoon verder te doen zoals we bezig waren…

 

Jogger Danny Andries   Nog even de tijden: Danny : 1:33.32 - Rudi : 1:38.48 - Wim : 1:47.07 - Kurt : 1:51.30 - Patrick : 1:58.36 - Peter : 2:19.45